De derde dag van het 14e SOTU Festival speelde zich af in de Tanker in Noord, lokaal ook bekend als de Roze Tanker, waar altijd bijzondere dingen gebeuren.
Zo ook vanavond. Na de prachtige intense electronische set van Lucas Alvarado was de beurt aan fenomeen Mik Quantius die op onnavolgbare wijze uit een chaotisch "geheel" van synthesisers en kabels en rommeltjes gecombineerd met zijn betoverde stemgeluiden - toch eigenlijk gewoon liedjes speelde?! We zijn er nog steeds niet uit, en ook het gesprek met Mik, op het eind van de avond roept slechts meer vragen op.
Daarna trad Si Paton op, zonder de ons (en hem) beloofde Rob Nettleship - echter de wijze waarop deze enthousiasteling zijn basgitaar beroerde deed ons voelen alsof we door een kompleet orkest werden belaagd. En overlaagd. En overdaan. Wat een power.
En omdat schepjes erbovenop spreekwoordelijk zijn op SOTU, en zeker in De Tanker, kwam daarna een ander fenomeen met z'n kenmerkende avonturiershoedje (Mr Living stone, I presume?) luid trompetterend binnen, al was het overigens maar een klein trompetje. Water, slangen, schelpen, zo gek konden we het nog niet bedenken. Hannes Wienert werd snel al geaccompanieerd door vrienden Milo Cywitz en Maria Carlas, gedrieën verrichten zij een wonderlijk, soms sprookjesachtig dan wel hemeltergernd cacafonisch wonderschoon en alles tegelijk eigenlijk.
En om de draad voorgoed kwijt te raken werden we ten slotte gebombardeerd door de enorme explosie die Teresa Rieman full-on luid en duidelijk ons trakteert, wat is dit toch wonderbaarlijk allemaal.
En het selecte publiek verwonderde zich nog langdurig over de enorme vloed die we mochten beleven.

plus-circle Add Review

comment

Reviews